Bronnenonderzoek naar verontreiniging drinkwater West-Vlaanderen
Begin 2024 werden in vier West-Vlaamse productiecentra van De Watergroep verhoogde 1,2,4-triazoolwaarden in drinkwater vastgesteld, zonder risico voor de gezondheid. Onderzoek wijst industriële lozingen, landbouw en farmaceutisch gebruik aan als belangrijkste bronnen.
Deel online
Bronnenonderzoek
Voor een tijdelijke normafwijking tot 1 µg/l voerde de Vlaamse Instelling voor Technologisch Onderzoek (VITO), in opdracht van De Watergroep en in uitvoering van hun actieplan, een bronnenonderzoek uit om de herkomst van deze verontreiniging te achterhalen. 1,2,4-triazool is een afbraakproduct (metaboliet) dat kan ontstaan uit verschillende werkzame stoffen die gebruikt worden in schimmelwerende middelen.
De analyse van de meetgegevens van de waterproductiecentra toont grote verschillen in 1,2,4-triazool-concentraties in drinkwater.
De Blankaart
De problematiek is het meest uitgesproken in waterproductiecentrum De Blankaart, met verhoogde concentraties van 1,2,4-triazool tot 0,7 μg/l in het drinkwater. Analyse van meetgegevens wijst op een dominante bijdrage van lozingen door voedselverwerkende bedrijven en RWZI’s. Ook het landbouwkundig gebruik van triazoolhoudende fungiciden draagt daartoe bij en we zien een bijdrage vanuit Frankrijk. Bij drie RWZI’s en zeven bedrijven werden 1,2,4-triazoolwaarden tot 32 μg/l gemeten in het afvalwater. Non-target analyse (een ‘brede’ analysemethode om alle chemische stoffen in een staal te detecteren, zonder vooraf te weten welke stoffen aanwezig zijn) bevestigde de aanwezigheid van diverse (afbraak)producten van triazoolhoudende pesticiden (zowel gewasbeschermingsmiddelen als biociden), als een farmaceutische stof waarvan afbraak tot 1,2,4-triazool is aangetoond. Deze bevindingen wijzen erop dat 1,2,4-triazool in het water van De Blankaart uit meerdere bronnen komt.
Dikkebus en Zillebeke
In de waterproductiecentra Dikkebus en Zillebeke is de problematiek minder sterk, met lichte overschrijdingen van de drinkwaternorm tijdens de zomer. Hier is landbouw en het gebruik van triazoolhoudende gewasbeschermingsmiddelen de voornaamste bron. Tijdens de drinkwaterproductie werd een toename van 1,2,4-triazool vastgesteld in de zomerperiode. Dat wijst op complexe afbraakprocessen van moederstoffen en tussenproducten die verder onderzocht moeten worden.
De Gavers
Voor het waterproductiecentrum De Gavers waren in 2025 geen overschrijdingen van de drinkwaternorm, maar blijvende opvolging blijft aangewezen. Het onttrekkingsgebied van dit waterproductiecentrum ligt vrijwel volledig in Frankrijk en Wallonië.
De resultaten benadrukken dat 1,2,4-triazool via verschillende routes in het oppervlaktewater terechtkomt: directe industriële lozingen (proceswater van bedrijven), effluent van RWZI's en KWZI’s en puntbronnen of diffuse verspreiding van gewasbeschermingsmiddelen (zoals afspoeling of erosie)..
Dit onderzoek toont aan dat we samen met de betrokken sectoren, vooral de landbouw en industrie, moeten inzetten op gerichte maatregelen om deze verontreiniging aan te pakken. Binnen de Vlaamse Regering werken we hard verder aan het Strategisch Plan Drinkwaterbescherming. Dat plan biedt een sterk kader om onze drinkwaterbronnen beter te beschermen, gericht op de reële risico’s. De veiligheid van ons drinkwater is en blijft een absolute prioriteit.
Publicaties
Blijf je graag op de hoogte?
We maken maandelijks voor jou een selectie van de belangrijkste nieuwsberichten op maat van de milieuprofessional.
Volg VMM op sociale media
